پایتخت، بررسی می‌کند؛
چرا ورزشی‌ها سیاست را ترجیح می‌دهند؟
 
تاریخ انتشار : سه شنبه ۲ شهريور ۱۳۹۵ ساعت ۱۳:۲۵
Share/Save/Bookmark
 
جای خالی قهرمانان ورزشی ایران در کرسی‌های بین‌المللی بخش مهمی از دیپلماسی ورزشی است که در کشور ما مغفول مانده است. حمایت مادی از قهرمانان و هدایت آنان به سمت کرسی‌های ورزشی به خصوص پس از دوران قهرمانی امر مهمی است تا هم شوراها بیشتر جای متخصصان شود و هم مدال های قهرمانی بیشتر روی خوش نشان دهند.
 
 
رضازاده و جدیدی در صحن علنی شورای شهر تهران
دیپلماسی ورزشی، موضوعی که درک نشده است
چندماه قبل بود که عادل فردوسی‌پور به سراغ محمد جواد ظریف رفت تا از او در مورد دیپلماسی ورزشی سوال کند. سوالات جالبی پرسید و خودش معتقد بود که برنامه خوبی جمع شده است. اگرچه مسئولان وقت صدا و سیما اجازه پخش مصاحبه ظریف را در برنامه نود و کلا در هیچ بخشی از برنامه روزانه صدا و سیما نداند. اما به روشنی می‌توان حدس زد که ظریف حرف‌های ناآشنای فراوانی در آن برنامه داشته است. چه آن که دیپلماسی ورزشی در دو بعد قابل تفسیر است. یکی تاثیر ورزش و ورزشکاران بر ملت‌ها و دولت‌ها و دیگری تاثیر چانه‌زنی، گفت‌وگو  و حضور در تصمیم‌گیری‌های اساسی ورزشی که سرنوشت بسیاری از ورزشکاران را در مسابقات بین‌المللی تعیین می‌کند.
 
مدال‌ها با صاحب منصبان رفیق هستند!
دیپلماسی ورزشی امری است که به جد در کشور ما مغفول مانده است. جایی که بزرگان ورزشی ما کرسی‌های لازم و مهم فدراسیون‌های جهانی را رها می‌کنند تا در بزنگاه‌ها تنها این مجری برنامه تلویزیونی باشد که برای عدم نفوذ ورزشی ما در فدراسیون‌های جهانی دل بسوزاند و انگشت حسرت بر دندان گیرد. شاید اگر چند کرسی جدی در تصمیم‌سازی وزنه‌ برداری جهان داشتیم امروز سلیمی یک مدال نقره بر سینه داشت و با چند کرسی در کشتی جهان، رضا یزدانی هم یک مدال دیگر برای تیم ما کسب می‌کرد. شاید حسن یزدانی با آن وضعیت در کشتی با روس روبرو نمی‌شد و هزار شاید دیگر در سایر ورزش‌ها، چرا که هرچه باشد دنیای ورزش حرفه‌ای نشان داده است که به کشورهای صاحب منصب بیشتر روی خوش نشان می‌دهد.
 
جای خالی اسطوره‌ها پس از دوران قهرمانی
بدون شک کسب این کرسی‌های بین‌المللی علاوه بر همت مدیران فدراسیون‌ها، نیازمند حضور ورزشکاران اسطوره‌ای و با سابقه بین‌المللی از کشورمان است. به عنوان مثال کسانی همچون علی دایی با عنوان آقای گلی جهان، رضا زاده قویترین مرد جهان، هادی ساعی بهترین تکواندوکار تاریخ المپیک، علیرضا دبیر دارنده طلای المپیک و مردان و زنانی از این دست که افتخارات بزرگ بین‌المللی را در کارنامه خود دارند. خالی شدن صحنه دیپلماسی ورزشی از حضور قدرتمند بزرگان ورزش کشورمان از دلایل مهم ضعف این کشور در کسب کرسی‌های بین‌المللی است.
 
آنچه شیران را کند روبه مزاج
سطح درآمد بدون شک یکی از دلایل ترک صحنه ورزشی کشور از سوی قهرمانان است. اگرچه در سال‌های اخیر میزان درآمد فوتبالیست‌ها به لطف فوتبال دولتی نجومی شده است. اما عموما قهرمانان ورزشی در کشور ما از سطح درآمد بالایی برخوردار نیستند. همین موضوع باعث می‌شود که بسیاری از قهرمانان و افتخار آفرینان کشور ما، پس از دوران ورزش حرفه‌ای برای کسب درآمد حتی به مشاغل غیررسمی مانند دستفروشی روی بیاورند. موضوعی که آنقدر در شبکه‌های اجتماعی بیان شده است که نیازی به تکرار جزئیات آن نیست. تفاوت فوتبالیست‌ها در همین مساله آشکار است و روشن است که آنان بعد از دوران حرفه‌ای، وضع و اوضاع بهتری دارند.
 
رای از روی عشق
شکی نیست که هر ملتی به قهرمانان خود عشق می‌ورزد، چه اینکه او قلبش را بسیار بیشتر از سیاست‌مداران شاد کرده است. با آن قهرمان خندیده و با او گریه کرده است. حال بعید هم نیست که در یک انتخابات نوشتن نام او را به نوشتن نام هر سیاست‌ورزی ترجیخ دهد. فارغ از اینکه به سود خودش و کشورش هست یا خیر. به عبارتی یک قهرمان راحت تر از هر سیاست‌مداری رای جمع خواهد کرد و رای مردم بخشی از مردم سالاری و غیرقابل اعتراض است. اما پرسش همینجاست که اگر بزرگمردان ورزش کشور به لحاظ مالی تامین شوند و برای کسب کرسی در فدراسیون‌های بین‌المللی مورد حمایت قرار گیرند. آیا اوضاع نابسامان دیپلماسی ورزشی در کشور به همین وضع خواهد ماند؟ آیا همین یک موضوع که در عرصه سیاست داخلی عموما شاهد حضور ورزشکاران غیرفوتبالی هستیم، نمادی از این موضوع نیست که حمایت مادی از قهرمانان کشورمان بسیار حائز اهمیت است؟
کلمات کليدی: مدال المپیک، ورزش قهرمانی ، رضازاده ، جدیدی ، ساعی ، دبیر ، شورای شهر ، فدراسیون جهانی ، چرا قهرمانان نامزد می‌شوند
>ساير عناوين سرويس شهری را در اين صفحه مشاهده کنيد<
کد مطلب: 90556