پایتخت بررسی می کند؛
چرا مسئولین اهمیتی به مسابقات المپیک نمی‌دهند؟
 
تاریخ انتشار : دوشنبه ۲۵ مرداد ۱۳۹۵ ساعت ۱۰:۴۹
Share/Save/Bookmark
 
خود مسئولین هر روز از تلاش‌شان و حجم سرمایه گذاری که در این راه می کنند سخن می گویند اما ورزشکاران بر این باور نیستند و البته مسابقات حرف ورزشکاران را تایید می کند. تا جایی که لیلا رجبی به عنوان یکی از نمایندگان ایران در المپیک فیلم تمرین خودش را به همراه شوهرش منتشر می‌کند. شوهری که حتی یک قرارداد مربیگری هم با فدراسیون دو و میدانی ایران ندارد.
 
 
چرا مسئولین اهمیتی به مسابقات المپیک نمی‌دهند؟
مسابقات المپیک یکی از معدود فرصت های مغتنمی است که برای کشورها هر ۴ سال یک بار وجود می آید. این مسابقات به دلیل تنوع گسترده ای که در ورزش های گوناگون دارد و به دلیل حجم سرمایه گذاری عظیمی که از سوی تمامی کشورها بر روی آن می‌شود و به دلیل قدمت این مسابقات که به دوران باستان برمی‌گردد دارای اهمیت بسیار فراوانی است اما جالب است که بدانیم هیچ کدام از این مسابقات بین الملی در ایران دارای اهمیت چندانی نیستند. نه مسابقات المپیک و نه هیچ کدام از ورزش های بین الملی که ایران می تواند یکی از خوب های آن باشد. دلیل این کم اهمیت شمردن نه به خاطر این است که ورزشکاران یا مردم به آن اهمیت نمی‌دهند بلکه دقیقا بلعکس به خاطر این است که مسئولین آنچنان که باید آن را با مهم نمی دانند. ورزشکاران معمولا از عدم آمادگی خود و عدم رسیدگی برای شرکت در اینگونه مسابقات گله مند هستند و هر بار هم که در این مسابقات شرکت می کنند دستاورد چندانی ندارند.


اهمیت المپیک به عنوان یکی از مهم ترین رویدادهای ورزشی

به گزارش سرویس ورزشی پایتخت، بازی‌های المپیک به جشنوارهٔ ورزشی‌ای گفته می‌شود که به عقیده باستان شناسان و تاریخ نویسان در یونان باستان به انجام می‌رسیده، و در اواخر قرن ۱۹ میلادی مجدداً احیا شد. یک باستان‌شناس آلمانی به نام «کورتیوس» در دل تپه‌های خاموش «المپیا» به کاوش پرداخت، و آثار شگفتی را کشف کرد. فکر احیای این بازیها قوت گرفت و با هزاران دشواری مردی شریف، انسان دوست و دانشمند بنام «پی‌یر بارون دوکوبرتن» فرانسوی به کمک دوستان خود در سال ۱۸۸۹ در پاریس همایشی تشکیل داد و اساس بازیهای جدید المپیک را پی نهاد. بازیهای المپیک با الهام ازاین نام و این دورهای قهرمانی بوجود آمد. رسماً از سال۱۸۹۶ بود که درآتن انجام گرفت وپس از آن هر چهارسال یک بار در نقاط مختلف جهان انجام گرفته‌است. و فقط سه دوره به دلیل جنگ جهانی اول و جنگ جهانی دوم انجام نپذیرفت.

در حال حاضر ۲۰۳ کشور در رقابتهای المپیک شرکت می‌کنند. این رقم از ۱۹۳ کشوری که سازمان ملل متحد به رسمیت شناخته بیشتر است. کمیته بین‌المللی المپیک بر خلاف دیگر سازمانهای بین‌المللی به کشورهایی که دارای استقلال سیاسی نیستند نیز اجازه شرکت در رقابتهای المپیک را می‌دهد. در نتیجه، بسیاری از مستعمرات و کشورهای غیر مستقل اجازه دارند تا تیم‌ها و ورزشکاران خاص خود را روانه مسابقات المپیک کنند حتی اگر این ورزشکاران دارای شهروندی یک کشور دیگر باشند.

شاید خیلی عجیب باشد که چرا مسئولین در کشور ما نسبت به مهمترین رویداد تاریخ ورزشی که هر ۴ سال یک بار برگزار می شود بی‌تفاوت هستند، البته خود مسئولین هر روز از تلاش‌شان و حجم سرمایه گذاری که در این راه می کنند سخن می گویند اما ورزشکاران بر این باور نیستند و البته مسابقات حرف ورزشکاران را تایید می کند. تا جایی که لیلا رجبی به عنوان یکی از نمایندگان ایران در المپیک فیلم تمرین خودش را به همراه شوهرش منتشر می‌کند. شوهری که حتی یک قرارداد مربیگری هم با فدراسیون دو و میدانی ایران ندارد، با این حال کارشناس شبکه ورزش سیما او را به بی‌غیرتی متهم می‌کند. در هیچ دوره ای ایران نتوانسته است جزو بهترین های المپیک باشد. به دست آوردن چند طلا و نقره و برنز خوب است اما واقعا ورزشکاران ما در همین حد توانایی دارند!  جا دارد که مسئولین کمی بیشتر در مورد ارزش مردم ایران و ورزشکاران تامل کنند به جای اینکه به فکر معجزه باشند. در هیچ جای این دنیا بدون آمادگی جسمانی و فراهم کردن امکانات، مسئولین نمی توانند توقع داشته باشند که ورزشکاران‌شان بهترین نتیجه ممکن را کسب کنند.
کلمات کليدی: ورزش ٬ المپیک ٬ مسئولین ٬ ورزشکاران ٬ جام جهانی
>ساير عناوين سرويس ورزش را در اين صفحه مشاهده کنيد<
کد مطلب: 89589