به یاد مرد سینمای ایران؛
سینمای دنیا سینمای بی رنگ کیارستمی است
 
تاریخ انتشار : سه شنبه ۱۵ تير ۱۳۹۵ ساعت ۱۰:۱۰
Share/Save/Bookmark
 
ژان رنوار می‌گوید: حقیقت همیشه به جادو می‌ماند. برای من این جمله خلاصه کارنامه درخشان کیارستمی است. برخی کارهای او را مینیمال می‌دانند، اما حقیقیت بر خلاف این است. هر صحنه‌ی "طعم گیلاس" یا خانه دوست کجاست سرشار از زیبایی و شگفتی است که با صبر و حوصله گرفته شده است.
 
 
سینمای دنیا سینمای بی رنگ کیارستمی است
امروز خبر درگذشت کیارستمی باعث شد تا تمام اهالی سینمای ایران و دنیا در غمی بزرگ فرو روند٬ این کیارستمی بود که توانست سینمای ایران را به جهانیان بشناساند٬ سبک و تکنیک‌های مرد بزرگ سینمای ایران همیشه به یادها خواهند ماند٬ مانند یک اثر هنری که هیچ گاه فراموش نخواهد شد٬ امروز سینمای دنیا سینمای بی رنگ عباس کیارستمی است٬ خبر فوت او شوک عظیمی بود به تمامی هنر دوستان و علاقه مندان به سینما٬ اما یاد او به عنوان مرد سینمای ایران و جهان همیشه باقی خواهد ماند. کیارستمی بدون تردید یکی از پرافتخارترین فیلمسازان سینما و یکی از مفاخر سینمای هنری دنیا محسوب می‌شد. سال‌ها پیش ژان لوک گدار درباره کیارستمی گفته بود: "سینما با دیوید وارک گریفیث آغاز می‌شود و با کیارستمی پایان می‌یابد."

اسکورسیزی و کیارستمی

اسکورسیزی درباره کیارستمی می گوید: من افتخار آشنایی با عباس را برای 10یا 15 سال اخیر داشتم. او انسان بسیار خاصی بود: آرام، دلپذیر، متواضع، شیوا و به شدت مشا‌هده‌گر (فکر نمی‌کنم چیزی از نظرش پنهان می‌ماند). راه ما کمتر به هم می‌رسید ولی وقتی این اتفاق می‌افتاد من همیشه خوشحال می‌شدم. او یک جنتلمن واقعی و یکی از هنرمندان بزرگ دوران ما بود.

او یکی از آن هنرمندان نادری بود که صاحب دانشی خاص در مورد جهان بود. آن طور که ژان رنوار می‌گوید: حقیقت همیشه به جادو می‌ماند. برای من این جمله خلاصه کارنامه درخشان کیارستمی است. برخی کارهای او را مینیمال می‌دانند، اما حقیقیت بر خلاف این است. هر صحنه‌ی "طعم گیلاس" یا خانه دوست کجاست سرشار از زیبایی و شگفتی است که با صبر و حوصله گرفته شده است.

سبک سینمایی کیارستمی

عباس کیارستمی به دلیل استفاده خاص از تکنیکها و تم‌هایی که در فیلم‌هایش فورا قابل تشخیص هستند، از استفاده از بازیگران نقش اول کودک تا داستان‌هایی که در روستاهای دور افتاده اتفاق می‌افتند، تا مکالماتی که با استفاده از دوربین‌های ثابت درون خودرو رخ می‌دهند، شناخته شده‌است. او همچنین به دلیل استفاده از شعر معاصر ایرانی در دیالوگ‌ها، عناوین فیلم‌ها و عناصر سینمایی تصاویرش شناخته شده‌است و اغلب در فیلم‌های روایی از سبک مستند استفاده می‌کند.

هرچند که عباس کیارستمی با اشخاصی همچون ساتیاجیت رای، ویتوریو دسیکا، اریک رومر و ژاک تاتی مقایسه شده، فیلم‌های او نشان‌دهندهٔ یک سبک یکتا، اغلب با تکنیک‌هایی که خود کیارستمی مبدع آنها بوده، هستند که به اصطلاح به آن «سبک کیارستمیایی» می‌گویند.


برخی از فیلم های آخر او که در بیرون ایران فیلم گرفته شده بود. در کپی برابر اصل (2010) که در ایتالیا فیلم برداری شد، ویلیام شیمل نقش نویسنده ای معروف و جولیت بینوش نقش زنی را بازی می کند که می خواهد شهر را به او نشان دهد؛ آن ها بازی ایفای نقش عجیبی را آغاز می کنند و بخش هایی از جر و بحث های زوج های متاهل را بازی می کنند.

در آغاز فیلم باد ما را خواهد برد فیلم سازان را می بینیم که در ماشین خود از منظره ای گسترده و یکنواخت می گذرند: جاده ای طولانی و مارپیچ با تنها یک درخت. این صحنه به آثار بکت شبیه است که در آن کیارستمی طعم آلبالویش را ساخت.

آن ها در جستجوی یک روستا گم شده اند، که معتقدند نزدیک یک درخت است. خود فیلمساز به شکلی زیبا شعری  از سهراب سپهری می خواند: «نرسیده به درخت، کوچه باغی است که از خواب خدا سبزتر است». این صحنه ای شاعرانه، ظریف و جهانی است ولی در خود پیچیدگی کنایه آمیزی دارد که به فرو رفتن سوزن در بدن می ماند. سینمای شاعرانه کیارستمی این گونه بود.
 
کلمات کليدی: کیارستمی ٬ سینما ٬ فرهنگ٬ هنر
>ساير عناوين سرويس فرهنگ و هنر را در اين صفحه مشاهده کنيد<
کد مطلب: 84738